رمضان شاعر: مرتضی حبیبی

بسمه تعالي

رمضان

رمضان باردگر آمد و جان اَنوَر[1] شد

فرصتي داد حبيبم[2] كه دلم خوشتر شد

در چنين مَه كه شب قدر در آن آمده است

ارزش قدر هزاران زمَهي اَخيَر[3] شد

گر ز قرآن چو يكي آيه تلاوت گردد

همچنان است كه ختمي به تمامي[4] بَر شُد[5]

آنكه با دعوت حق رفت به مهماني او

هم بكاهد گنهش عامل آن كمتر شد

هركه از لطف الهي بگرفته تأثير

پس در اين ماه بداند به سرش افسر[6] شد

ميهمانان همه مسرور زمهماني حق

كه ز شعبان و رجب بس رمضان برتر شد

ور به نيكي برهاني تو اسير از بندي

به چنين كار مبارك عملت گوهر شد

روزه دار ار كه بخوابد به نظر بندگي است

خواب او همچو عبادت به ثواب اختر شد

گر به اِطعامِ كسي، ياري او بنمودي

آن بود قربِ الهي [7] كه تو را رهبرشد

نَفَس از روزة بنده، همه اش تسبيح[8] است

مستجاب است دعايي زدلي كَاطهَر[9] شد

درب دوزخ شده بسته كه دراين ماه عزيز

هم معذّب شده شيطان و بسي كيفر شد

باچنين وصف كه رفت گر بشود كرد قياس

پس از اين روست كه اين ماه مباركتر شد

مرتضي وقت غنيمت شِمُر از دست مده

به صيام[10] است كه بيني مس جانت زر شد

شعر از مرتضی حبیبی